Showing posts with label கவிதை. Show all posts
Showing posts with label கவிதை. Show all posts

Thursday, September 16, 2021

வாதை கொண்ட பெருமிருகம்


 

முன்னம் ஒரு மிருகம் இருந்தது

தீரா வேட்கையுடன் 

மனவிருட்சங்களின் அடிப்பொந்துகளில் 

முள்வேலிகட்டி வசித்த

வாதை கொண்ட அப்பெருமிருகம் 

வயிற்றை நிரப்ப அன்பை மட்டுமே உண்ணும்

 

முன்னம் ஒரு மிருகம் இருந்தது

பாசப்பசியெடுக்கும் போதெல்லாம்

அருகிலிருப்பவைகளின் கழுத்துகளை

தன் கோரப்பற்களுடன் 

அது வெறித்துக் கொண்டிருக்கும்

..........................................................

கொடுத்துத் தீர்ந்தவைகளும்

காதற்கருமிகளும்

பற்தடங்களில் 

கருநீல நிறத்திலான திரவம் வழிய

ஓடுபாதைகளில் குருதித் தடம்பதித்து

அலறி மறைந்தன

 

முன்னம் ஒரு மிருகம் இருந்தது

அடங்கா வேட்கைக்கு

ஆகா மருந்தான

தனிமையை தின்னத் தொடங்கியிருந்தது

அதுவும் தீர்ந்தபின்

நித்திய நோன்பிருந்த

அதன் தொண்டைக்குழியில் 

கருஞ்சிலந்திகள் வலையிட்டிருந்தன

 

முன்னம் ஒரு மிருகம் இருந்தது

இப்போதெல்லாம்

ஏதேனும் நேசச்சொல் நெருங்கிவரின்

எலிகளின் மூத்திரவாடையடிக்கும்  மூலைகளில்

அது மூச்சைப்பிடித்து ஒளிந்துகொள்கிறது....

 

எனதிசையின் மரணம்

 


பழுப்பு நிற புழுக்கள்

புசித்து மிஞ்சிய சடலத்திலிருந்து 

மிக மெல்லிய இசை துளிர்க்கிறது

அவை மழைத்துளிகள் ஓரிலை நுனியினின்று

தெப்பத்திற் தெறிப்பதற்கு முன்பான

மிக சன்னமான இசையை ஒத்திருக்கிறது 

எடையற்ற அவ்விசைக்குறிப்புகள்

காற்றுக்கும் மணல்வெளிக்குமிடையில் ஓவியமாகி

சிற்றோடைக்கும் சிறுபாறைகளுக்குமிடையில் ரகசியமாகி

அடங்கா ஆறுகளுக்கும் தடுப்பணைகளுக்குமிடையில்

ஏக்கம் பெருகி

நீலக்கடலுக்கும் நீளும்கரைகளுக்குமிடையான

மாரடிப்பில் மரித்துப் போகிறது

இவ்வாறாக எனதிசையின் மரணம் 

இனிதே நிகழ்கிறது....


பாலைவனத்துச் சூரியத்தனிமை

 



பாலைவனத்துச் சூரியத் தனிமை
இங்கு ஒற்றைச் சிறகு மறைக்கும் கதிரே
மற்றைச்சிறகின் மீதான நிழல்

விருட்சங்கள் வெளியேறிய வனம் இது

நிரம்பிச் சரியும் பாலைநிலத்துகள்கள் எல்லாம்
ஒளிபட்டு மின்னும் தங்க மீன்களாகவும்
கடற்குதிரைக் கூட்டமாகவும்
பார்வைக் குடுவையில் வழியும்

கரையே கடலாகவும்
கடலே உடலாகவும்
கலந்து கரைந்துருகிக் கிடக்குமிடத்து
தன் உறுபசி ஆற்றும் அமுதம்
எந்த மணல்மேட்டில் வழிகிறதென்று தேடியலைகிறது
நண்டுகள் நடந்த சுவடுகளைப் பின்பற்றி

அந்த பாலைவனத்து பட்டாம்பூச்சி

மழையிரவு

 


நான்குவழிச்சாலை நெடுகிலும்

நள்ளிரவில் மினுக்கும்
பூனையின் கண்கள் 
வேவு பார்ப்பது யாரையெல்லாம் ?

 

விரையும் வாகனங்களின்
நகப்பூச்சுகளில் சொட்டுவது
யாருடைய  மரணத்தின் மிச்சம் ?

 

மழையெச்சில் வழிய தொங்கும்
மரத்தின் நாக்குகள் காத்திருப்பது
எதை விழுங்க ?

 

இருத்தல் குறித்த
யாதொரு அசைவுமற்று கனக்கும்
இந்த வாழ்க்கையை
யாரிடம் கைமாற்ற ?


அடியாழத்து மீன் கூட்டம்


 பொங்கி நுரைக்கும் பெருங்கடலின்

அடியாழத்து மீன் கூட்டம்

நெளிந்து நீந்தி இசைக்கின்ற

ஏக்கம் நிறைந்த பாடலொன்றின் அலை

எதிர்பார்ப்பின் துகள்கள் பரப்பிய

கரையின் நீட்சியில்

இலக்கற்று பாவும்

என் துவண்ட கால் விரல்களை

நக்கி ஈரப்படுத்துகிறது...


மரணம் எனும் OCD



தற்கொலை எண்ணமும் மரணத்தை fantasize செய்வதும் எனக்கு ஒரு OCDயாக இருந்திருக்கிறது. ஒரு கட்டத்தில் நான் எழுதும் ஒவ்வொரு கவிதையிலும் பொந்திட்டு, வயக்காட்டு எலி போல மரணம் நுழைந்து நாசம் செய்து கொண்டிருந்தது. நான் எழுதுவது எனக்கே பிடிக்காமல் போனது. பல ஆண்டுகள் கவிதையைப் பற்றி யோசிப்பதையே தவிர்த்து வந்தேன். அண்மையில் என் வயதை ஒட்டிய பலரின் இறப்பு / தற்கொலை இக்கவிதைகளை மீளக் கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறது.

~*~*~*~*~

உலகின்

முதல் தற்கொலைக்கு முயன்றவனுக்கு

மலை உச்சியில் இருந்து வீழ்கையில்

இறக்கைகள் முளைத்திருந்தால்

இன்றும்

ஏதோவொரு மரத்தின்

உச்சிக்கிளையில் அமர்ந்து

மரணத்தைப் பாடிக்கொண்டிருப்பான்

~*~*~*~*~

இந்த இரவின்

ஒட்டுமொத்த இருளும்

Saturday, September 28, 2013

ஓடற்ற நத்தை


வழமையாகக் கழியும் தினங்களில் 
கரியைத் தோய்த்தது 
வானவிழ்த்த நீர்த்திரைகள்

நனைந்த மேனிகளை விட்டு
நழுவிக் கலைந்தன 
சில ஆழ்ரகசிய நிறங்கள் 

விளக்கணைத்த 
வீட்டுக் கதவுகள் வழியாக 
சிதறிய திரவத்திவலைகளை
எதனுடன் உருவகப்படுத்துவதென
தீர்க்கமாக யோசிக்கிறது
ஒவ்வொரு வாசலிலும்
விழுந்துறங்கிக் கொண்டிருக்கும் வீதி

பாதையோரப் பள்ளங்கள் 
குவித்த நீரில் 
பதுங்கியபடி துரத்துகிறது
புசித்த பின்னும் 
மீதமிருக்கும் பசியையொத்த
எனது பாதி பிம்பம்

சிறு சாரல் மழையின்
சங்கேத முணுமுணுப்புகளுக்கு
இருசெவிகளையும்
இரவல் கொடுத்தவாறு
ஒத்தையாய் ஊர்கிறது
நெடிய இரவு
சந்தடி மிகுந்த
சாலையைக் கடக்கும்.
ஓடற்ற நத்தையைப் போல !

- அவனி அரவிந்தன் 

நட்சத்திரங்களின் மீளாவுறக்கம்



பனிப்புகையடர்ந்த கானகத்து 
வித்திலைத் தாவரங்களின்
கூரிய இலைகள் உரசும் இடைவெளியில்
பச்சைக் கேள்விகள் மலிந்த
நம் உரையாடல் பிரசவிக்கின்றது
வாதங்கள் குறுகி நுழையும்
பாறைகளின் இடுக்கில்
உருவற்ற நம் எண்ணப் படிமங்கள்
வைகறை வானத்துடன்
நிறம் மாறிக் கொண்டிருக்கின்றன
திசை பிரிவதற்கான ஒத்திகையை முடிக்குமுன்
விடுபட்டுப் பறந்த வார்த்தைகள்
கருநீல வெளியைக் கிழித்துப் பாயும்
ஒளிக்கற்றைகளிடமிருந்து ஒளிந்து தப்பி
நிழலைத் தேடித் திரியும்
எதிர்பாராத ஒரு நொடியில்
சட்டென்று 
நிசப்தத்தின் ஓர் அலையிலேறி
நட்சத்திரங்களின் 
மீளாவுறக்கத்தில் சாய்ந்துவிடுகின்றன
இணக்கத்தைத் தொழுது நிற்கும்
வேர்விட்ட கண்கள் பற்றிய சலனமின்றி !


- அவனி அரவிந்தன்.

நரகாசுரனும் நானும்


"தாத்தா இருக்காரா ?"
என்ற கேள்வியைச் சுமந்து 
ஓடி வந்த பிஞ்சு விரல் 
என் கன்னத்தை வருடுகிறது
மூச்சின் வெப்பத்தை 
பதிலாக அள்ளிக் கொண்டு
கொலுசுச் சலங்கைகள் அதிரும்படி
பட்டாசுகளை பற்ற வைக்க 
பரபரத்து ஓடியது

மரணத்தைப் போற்றும் பொன்னாளில் 
என் உலக விடைபெறுதலை
ஒத்திவைத்திருக்கிறேன் உற்றவர்களுக்காக
அவ்வகையில் 
நரகாசுரன் மட்டுமல்ல 
நானும் தான்
இன்றைய திருநாளின் திரி

பலகாரங்களும் பிள்ளைகளும்
எண்ணையில் குளித்த மணத்தை
என்னால் நுகர முடிந்தது
நான் இன்னும் குளிக்கவில்லை
படையலுக்கு வைத்த பணியாரம் போலவே
கிடத்தி வைத்திருந்தார்கள் என்னையும்
பண்டிகையின் பகல் பொழுது
பிரித்தெடுத்த வெடிச்சுருளாக
வெறுமையுடன் கழிந்ததெனக்கு

விளக்குகளால் பின்னப்பட்ட வாசலில்
என் பேத்தி பட்டுப் பாவாடையணிந்து நிற்கிறாள்
அவள் பாதங்களிடையில் விழுந்து மரணிக்கும்
மத்தாப்புகளை உதிர்த்த கம்பியில்
என் தீபஒளி கரைந்து கொண்டிருக்கிறது

நிலவில்லாத இருண்ட வெளியை
பெரும் ஓசையுடன் மலரும்
கணக்கில்லாத ஒளிப்பூக்கள்
கணநேரம் அலங்கரித்து மறைகின்றன

வேட்டுச் சப்தத்திற்கு மிரண்ட நாயைப் போல
உயிரை இழுத்துப் போர்த்தியபடி
பின்னிரவில் 
படுக்கையின் மீது சுருண்டுகிடக்கிறேன்
கண் மயங்கும் நேரத்தில்
அழுந்த அடைத்த
கதவுகளுக்கு அப்பால்
வானத்தில் உயர்ந்து
கந்தக நெடியுடன்
வெடித்துச் சிதறுகிறேன் நான் !

- அவனி அரவிந்தன்