Thursday, December 31, 2009

பழைய வீடு -- கவிதை


வசியம் இல்லாவிடினும்
மாதம் ஒரு முறையாவது
தவறாமல் செல்கிறேன்
தேரடி வீதியில்...

குடுகுடுப்பைக்காரனுக்குப்
பயந்து ஓடிய
குறுக்குத் தெரு கூட
முகமறந்த நண்பனைப் போல
என்னைக் குறுகுறுவென்று பார்க்கிறது...

மிதிவண்டியிலிருந்து
விழுந்த தடம்,
ஊர்திகள் விரையும்
இந்தத் தார்ச்சாலைக்கு அடியில்
எங்கோ புதைந்து கிடக்கிறது...
முழங்கைத் தழும்பை
தடவிக்கொள்கிறேன்...

போகுமுன் பதியனிட்ட மாமரம்
வாசலை ஒட்டி
இருபதடிக்கு வளர்ந்திருக்கிறது...
அதன் நிழலில்
யாரோ ஒருத்தி
கைக்குழந்தையுடன் நிற்கிறாள்...
அந்த நிழல்
எனக்குச் சொந்தமில்லை...

அளவுக்கு அதிகமாக
அரிதாரம் பூசிக்கொண்டு
ஒரு அடிகூட நகராமல்
அதே இடத்தில்
மாறுவேடம் பூண்டு நிற்கிறது,
கடனுக்கு முங்கிப் போன
எங்கள் பழைய வீடு...!

வெளியிட்ட சென்னை ஆன்லைனுக்கு நன்றி !
http://tamil.chennaionline.com/literature/poem/newsitem.aspx?NEWSID=7f6ce5eb-00ea-4d71-83de-84e36deda464&CATEGORYNAME=kavi

Monday, December 21, 2009

வன்மழை - கவிதை




ருப்புநிறக் களிறுகளாக
கார்முகில்கள் ஒன்றுகூடி
வாரியிறைக்கும் வான்மழை
இல்லை இல்லை
இது வன்மழை !

கண்ணிவெடியும் காலராவும்
தின்று போட்ட மிச்சத்தை
வென்று விழுங்கும் ஆசையில்
அடாது பெய்யும் விஷத்துளிகள்
ஈரங்களற்ற மண்ணில்
ஒட்டாமல் விழுகின்றன...


வியர்வையிலும் குருதியிலும்
நனைந்த துணிகளுக்கு
மழைத் தண்ணீரை
அடையாளம் தெரியவில்லை
ஆனாலும் கேள்வியில்லாமல்
நனைந்துகொண்டன...


தாரிச்சிட்டுகளை
விரட்டித் திரிந்த குட்டிகளின்
குண்டுக் காயங்களில் கலந்து,
தார்ப்பாய் முகாம்களை திசைபிரித்து
சீழ்ரத்தத்துடனும் சீற்றத்துடனும்
ஓடும் மழைநீரில்
காகிதக் கப்பலொன்று
அனாதியாய் முங்கிக் கிடக்கிறது...


கனமழை ஓய்ந்துவிட்டது
அங்கு கன்னங்களெல்லாம்
இன்னும் நனைந்தபடியே...

வெளியிட்டதற்கு நன்றி யூத்புல் விகடன்:
http://youthful.vikatan.com/youth/Nyouth/arvind19102009.asp

Wednesday, December 9, 2009

ஆதாம் ஏவாள் - உரையாடல் கவிதைப் போட்டிக்காக

யாதுமற்ற வெளியில்
ஆடைகள் களைந்த
அழகின் நிர்வாணம்...

வெட்கம் பாராட்டாத ஒளி
மேனியெங்கும்
திரையாகப் படர்ந்தது...

உச்சிப் பொழுதுகளில்
பரிமாறிக்கொண்ட
மதுமோகப் பார்வைகள்
அந்திவேளைகளில்
வண்ணம் பெற்றுப்
பரவசமாகின்றன...

ஆயுள் பத்திரிக்கையின்
முதல் பக்கம்
இந்தக் காதலைக் கொண்டே
அச்சடிக்கப்பட்டிருக்கிறது...

மொழியும் ஒளியும்
ஓய்வெடுக்கும்
சாமத்தின் நிலவறையில்
ஒவ்வொரு இரவும்
பிழையின்றி நிகழ்கிறது
ஒரு கோடி கூடல்கள்
விழாக்கால விருப்பத்துடன்...

நிலை மறந்து
மிதந்து செல்லும்
மனமயக்கப் பயணத்தின் நீட்சியில்
அதிகரித்துப் போகிறது
பல கோடி ஊடல்கள்
கடுங்குளிரின் நடுக்கத்துடன்...

குடை ராட்டினத்தில்
சுற்றிக்கொண்டிருப்பதால்
ஒருவரை ஒருவர்
விலகிச் செல்ல
ஒருவழியுமில்லை...

இந்தக் காவியத்தின்
கடைசி வரி
துரிதகதியில் கொதிக்கும்
உயிர்த்திரவம் தொட்டு
எழுதப்படுகிறது...

ஆவி நோக
அழுது தீர்த்த
ஆழிவந்து சூழ
யுகம் யுகமாய்த் தீட்டிய
ஓவியத்தின் வண்ணங்கள்
தடயமின்றிக்
கரைந்து போகிறது
காற்று மட்டுமே சாட்சியாக...

முதலைத் தொடங்கியவர்களே
முடித்தும் வைக்கிறார்கள்...
வானமே ஆதாம்
பூமியே ஏவாள்...!

Friday, November 20, 2009

முள்ளோடு உறவாடும் பூ!

பிரிந்து விழுந்தும்
பறக்கத் துடிக்கும்
சிறகாகக் காதல்....
விழுந்த சிறகை
எடுத்து விளையாடும்
சிறுமியாக நீ....!

பாட்டி சொன்ன கதைகளில்
கேட்டு ரசித்த
பேரழகு இளவரசிகளும்
தேவலோக மங்கைகளும்
பழைய தாவணி போட்டுக்கொண்டு
பாசி மணி கோர்த்திருந்தால்
உன்னைப் போல் தானடி இருந்திருப்பார்கள்.

என் செல்லக்கிளி
நீயென்று சொல்லி
மறைத்து வைத்த மிளகாயை - உன்
சொக்க வைக்கும் உதடுகளில்
குறும்பாக நான் தேய்க்க
நீ சிரித்துக் கொண்டே சிந்தும்
கண்ணீரோடு சேர்ந்து
நம் காதலும் பெருக்கெடுக்கும்.

பிறந்தது என்னவோ
ஆட்டுக்குட்டி முட்டையிடும்
அழகிய கிராமம்.
படித்ததெல்லாம்
குயில்களும் மயில்களும்
கற்றுத் தந்த பாடம்.
அப்படியிருக்க,
"எங்கு சென்று வாங்கி வந்தாய்,
இதழ்வழிக் கல்வியில்
இளங்கலைப் பட்டம்?"

முறைத்துச் சிரித்து
பூசி மறைத்த விரிசல்களும்,
அடித்துச் செல்லும்
அலைகளையெல்லாம்
தடுத்து நிறுத்தும் கற்கள் போல
அடுக்கி வைத்த நினைவுகளும்
நாம் காதலினால் கட்டிய
அடையாள வீட்டிற்கு
அலங்காரமாக நிற்கின்றன...

மேகத்தினுள்ளே
குடியிருக்கும் மழை நீ....
மோகத்தினூடே
மறைந்திருக்கும் சிலை நீ...
இலையோடு வழிந்திருந்து
விழுகின்ற மழைத்துளி போல்
காதோடு ரகசியமாய்
கதை பேசும்
இதழிசையும் நீ...
முள்ளோடு உறவாடும்
பூவாக நீ இருந்தால்
வண்டாக நான் மாறி
விளையாட மாட்டேனா?

- அன்புடன் அரவிந்தன்.

நன்றி - சென்னை ஆன்லைன்
http://tamil.chennaionline.com/literature/poem/newsitem.aspx?NEWSID=df3ca012-ddb0-466e-a941-42a5d5e76f64&CATEGORYNAME=kavi

Wednesday, August 19, 2009

அடுத்த எம்.பி

வரிசைல நின்னு டிக்கெட் வாங்கி, வரிசைல நின்னு ரயில்ல ஏறி, வைகை எக்ஸ்பிரஸ்க்கு உள்ளாரவும் வரிசையாவே நின்னு ஒரு வழியா 300 மைல் தாண்டி மதுரை மண்ணுல கால வச்சதுகு அப்புறம் தான் மூச்சே வந்தது. நிம்மதிப் பெருமூச்சு. நாலு வருசம் படிச்சு, கிழிச்சு, ஒரு வருசம் வேலை தேடி நாயா பேயா, அலைஞ்சு திரிஞ்சு இப்போதைக்கு சொல்லிக்கிற மாதிரி ஒரு வேலை வாங்கிட்டு வாரேன்ல அந்த நிம்மதி.

மதுரையே குலுங்கி குலுங்கி கூத்தடிச்சிட்டு இருந்தது. அப்புறம் சித்திரைத் திருவிழான்னா சும்மாவா ? மாசி வீதிகள்ல கூடியிருந்த சனக்கூட்டத்துக்கு மத்தில நீந்தி போய்ட்டு இருந்தேன். எப்புடியாச்சும் இந்த மொறை அவ சூடம் சுத்தும் போது சாமிக்கும் அவளுக்கும் நடுவுல நின்னுக்கனும். எல்லா பேரும் சாமிய பாக்க நான் மட்டும் அவள நோக்கன்னு ஒரே ரவுசா இருக்கனும்னு முடிவு பண்ணிக்கிட்டேன்.

புள்ளையாரு, முருகனெல்லாம் முன்னாடி போய்ட்டாங்க. மீனாட்சிக்கு தான் எல்லாம் காத்திருந்தாய்ங்க. அங்க அங்க கதற கதற சின்னப்புள்ளைங்கள ஆனைல ஏத்தி விட்டு கொடுமை பண்ணிட்டு இருந்தாய்ங்க. சில வீட்டு பொம்பளைங்க எல்லாம் புருசன் கிட்ட கேக்காதத எல்லாம் பூம்பூம் மாட்டுக்கிட்ட கேட்டுட்டு இருந்துச்சுங்க. அத்தனை ஆரவாரத்துக்கு நடுவுல நான் மட்டும் அவள தேடிட்டு இருந்தேன். இருவதடி தூரத்துல பச்சை தாவணி அவள மாதிரியே இருந்தது. புதுசு போல. நடுவுல ரெண்டு பலூன் கடை, ஒரு சவ்வு மிட்டாய் கடை வேற. நண்டு சிண்டெல்லாம் தாவிக்கிட்டு இருந்தது. நெருங்கி போக கொஞ்சம் செரமமா இருந்தது. சட்டுன்னு பின்னாடி இருந்து ஒரு மொரட்டுக்கை என் தோளப் புடிச்சு நிப்பாட்டுச்சு. ஒருவேளை அவங்கப்பாரு பாத்திருப்பாரோ. ஏற்கனவே அடி வாங்குனது போதாதான்னு கேப்பாரே. பயத்தோட தான் திரும்பிப் பார்த்தேன். அட நம்ம வினோத்.

மொட்டையா வினோத்துன்னு சொல்லக் கூடாது ஏன்னா அந்த பேர்ல எனக்கு ஏகப்பட்ட கூட்டாளிங்க. ஒவ்வொருத்தனுக்கு ஒரு அடைமொழி வச்சுதான் கூப்புடுவோம். வக்கீல் மவன் வினோத், வளையல் கடை வினோத், வித்யாவை கழட்டி விட்ட வினோத், விக்டோரியா டுட்டோரியல் வினோத்.

நந்தி நடுவுல நிக்கும்பாங்க. எனக்கு பின்னாடி நின்னுட்டு இருந்திருக்கு. இவன் விக்டோரியா டுட்டோரியல் வினோத். பார்த்து நாலஞ்சு வருசம் இருக்கும். என் செட் தான். அஞ்சு பாடத்துல அவுட்டு. எனக்கு தெரிஞ்ச வரை மூணு வருசம் டுட்டோரியல்ல படிச்சான். பாஸ் ஆனான்னானு கேட்காதீங்க.

"என்னடா மாப்ள பார்த்து எம்புட்டு வருசம் ஆச்சு. மெட்ராஸ்ல இருக்கிறதா யாரோ சொன்னாங்க. எப்பிடிடா இருக்க. கெரங்கி போய்ட்டியேடா. வேலை அதிகமோ ?", கண்ணடிச்சிட்டே ரெண்டு அர்த்தத்துல கேட்டான்.

"அப்பிடியெல்லாம் ஒண்ணுமில்லடா. நீ எப்புடி இருக்க. உங்கப்பா இன்னும் உன்ன கெட்ட வார்த்தைல தான் கூப்புடுறாரா ?"

"அவய்ங்கள விடுடா. ஆளு கொஞ்சம் கலராகிட்டியேடா. ஏ.சி.ல தான் வேலையோ. ஏண்டா கம்ப்யூட்டர் படிச்சா ஒரு லட்சமெல்லாம் சம்பளம் குடுப்பாய்ங்களாம்ல அப்புடியாடா ?"

"அதுக்கெல்லாம் அனுபவம் அதிகம் வேணும்டா", இதுக்குள்ள பேசிட்டே ரொம்ப தூரம் கூட்டிட்டு வந்துட்டான்.

"வண்டிய எங்க நடுரோட்டுல கொண்டாந்து ஓட்டுற ஆளு நடக்குறோம்ல. வுட்டா இதுல ஏரோப்பிளேனே ஓட்டுவீய்ங்களே"

"ஆ அடுத்த திருவிழாக்கு வாங்கிட்டு வந்து ஓட்டுரேன் பிளேனு, இப்ப நீ மொத ஓரத்துல போடா"

"எலேய் சிக்குன சின்னாபின்னமாய்டுவடியேய்"

"டேய் அடங்குடா அவன் போய் அரைமணி நேரம் ஆச்சு", சும்மா போன வண்டிக்காரன சத்தாய்ச்சாச்சு. கொட்டுச்சத்தம், கோலாட்டம், ஒட்டகம், ஒயிலாட்டம் எல்லாம் தாண்டி பல சின்ன சின்ன சந்துகள கடந்து ஒரு டீக்கடைல வந்து உக்கார வச்சிட்டான்.

"அண்ணே ஒரு டீ. உனக்கென்னடா ?"

"எனக்கு பால் தான்டா"

"இன்னும் நீ டீ குடிச்சு பழகலையாடா ? 23 வயசானாலும் இன்னும் சின்னப்புள்ளையாவே இருக்கியேடா. சரி அதவிடு எனக்கும் அப்புடியே உங்க ஆபீஸ்ல ஒரு வேலை வாங்கிக் குடுடா. நெறையா குட்டியெல்லாம் குட்டி குட்டி டிரெஸ் போட்டு திரிவாய்ங்களாம்ல. நாங்களும் அப்புடியே உன்ன மாதிரி காதுல எல்லாம் மாட்டிட்டு அலும்பு குடுப்போம்ல"

"எங்க ஆபீஸ்ல அனுபவம் கேட்பாய்ங்கடா. செரமம்"

"போட்டுக்க சும்மா அஞ்சு வருசம்னு. அதான் டுட்டோரியல்ல ஓட்டுனேன்ல"

எனக்கு செம கடுப்பு. ஏற்கனவே என் ஆள பாக்க விடாம கூட்டிட்டு வந்துட்டான். இதுல நாய்க்கு நக்கலு, நையாண்டி வேற.

"சரி சரி மொறைக்காத. பிசினஸ் ஏதாச்சும் பண்ணலாம்னு இருக்கேன். ஐடியா குடு. உனக்கு தான் எல்லாம் தெரியுமே", இப்புடிதாங்க நம்மள உசுப்பேத்தி விட்டு, ஒசாமா பின் லேடன் எங்கன ஒழிஞ்சிருக்கான், கஞ்சா எல்லாம் எப்புடி கடத்துறாய்ங்க, எதுத்த வீட்டு தாத்தா எத்தனை நாளுல செத்துப் போவாருன்னு கேணத்தனமா கேப்பாய்ங்க. நான் என்ன எமனுக்கு எஸ்.எம்.எஸ் பண்ணியா கேக்க முடியும்.

"எனக்கென்னடா தெரியும். நம்ம முருகன் கிட்ட கேக்கலாம்ல"

"அவன் கிட்ட கேட்டுட்டேன்டா. சரி வா பெங்களூரு போய் யாவாரம் எப்புடி பண்ராய்ங்கன்னு பாத்துட்டு வரலாம்னு கூட்டிட்டு போனான்டா. வீட்டுல 5000 கறந்துட்டு போனோம். ரெண்டு பேரும் சுப்பன் பார்க்கு, லாலு பார்க்கு, அப்புறம் விதான்னு என்னமோ சொன்னாய்ங்க, மேல கொடியெல்லாம் பறந்துச்சு. அங்கெல்லாம் போய்ட்டு சாயந்திரம் ஃப்போரோ, பைவ்வோ ஏதோ ஒரு கடைக்கு கூட்டிட்டு போனான். அது பெரிய பலசரக்கு கடையாம். குண்டூசில இருந்து காரு வரை எல்லாம் விப்பாய்ங்களாம். உள்ளாரவே சினிமா கூட பாக்கலாம்னு சொன்னாய்ங்க. வரும்போது பக்கோடால கோழிய பொரிச்சா மாதிரி ஒரு கருமத்த வாங்கி சாப்பிட்டு வந்தோம்"

"கலக்குற போ. உலகம் சுற்றும் வாலிபன் ஆகிட்ட", என்னா சொல்றதுன்னு தெரியாம என்னவோ சொன்னேன்.

"உன்கிட்ட கேட்க வந்ததே வேறடா. அங்கன ஒரு எடத்துல கட்டையெல்லம் அடுக்கி பந்துருட்டி வெளாண்டுக்கிட்டு இருந்தாய்ங்க. முருகன் கூட ஆடுனான். இங்கனயும் அதே போல இருந்தா நானும் ஆடலாம்னு பார்த்தா எங்க இருக்குன்னு தெரியல. யாருகிட்ட கேட்க்குறது. கழுத அது பேரு கூட என்னன்னு தெரியல"

"அது பேரு ஸ்நோ பவுலிங்டா. மதுரைல கெடையாது. இவ்ளோ ஆர்வமா இருக்கேல நீயே ஒண்ணு ஆரம்பிச்சிடு. நீயும் ஆடுனாப்புல இருக்கும். பிசினஸ் பண்ணாப்புலயும் இருக்கும். என்னா ஒரு 50 லட்சம் ஆகும்", பழிக்குப் பழி :)

"பார்த்தியா கடைசி ஆட்டைக்கடிச்சி, மாட்டைக்கடிச்சி கடைசி என்னையே மாட்டிவிட பாக்குற", அமவுன்ட்ட கேட்டு பய கொஞ்சம் ஆடிப்போயிட்டான்.

"மாப்ள நீ ஒண்ணும் கவலப்படாத. நான் ஐடியா தாரேன். கே.கே.நகர், அண்ணா நகர் பக்கமா ஒரு எடத்தப் பாத்து எல்லாம் செட் பண்ணிரு. அங்கனதான் காச வச்சிக்கிட்டு என்னா பண்றதுன்னு தெரியாம நாய்க்கு பிரியாணி வைக்கிறது, பைவ் ஸ்டார் ஊட்றதுன்னு நெறயா பேரு இருக்காய்ங்க. பிசினஸ் பிக்கப் பண்ணிடலாம்"

"இதெல்லாம் நடக்குற காரியமாடா. நான் பன்னெண்டு படிக்கிறதுக்குள்ளாரவே பன்னெண்டு தடவை டவுசர் கிழிஞ்சிடும் போல. நான் எப்பிடிடா ?"

"அஞ்சாப்பு பெயில் ஆனவனெல்லாம் இன்னிக்கு அஞ்சு அபார்ட்மென்ட் வச்சிருக்கான்டா. நம்பிக்கை தான் வாழ்க்கை. நாலு வார்த்தை மட்டும் நாக்குல சூடு வச்சாப்புல இங்கிலீசுல பேசு போதும். பின்ன தலைக்கெல்லாம் இப்புடி எண்ணெய்யே வைக்க கூடாது. ஆரஞ்சு கலரு, மஞ்ச கலரு, இல்ல ரெண்டும் கலந்துன்னு எதையாவது அடிச்சிக்கனும். முடியெல்லாம் கரண்டுல அடிபட்ட காக்கா கணக்கா நட்டுக்கிட்டு நிக்கணும். இந்தா இப்புடி கட்டம் போட்ட சட்டை, கோடு போட்ட சட்டை எல்லாம் போடக் கூடாது. ரவுண்ட் நெக் பனியன் வாங்கி போட்டுக்க. முக்கியமா அதுல 'My Head is COOL, My Dad is FOOL' அப்புடி கிறுக்குத்தனமா என்னமாச்சும் எழுதிருக்கனும். பேண்ட்டுக்கு கார்கோன்னு சொல்லி அங்க அங்க அறுந்து தொங்கும் பாவாடைய நடுவுல புடிச்சு தச்சா மாதிரி ஒண்ணு போட்டுக்க. இப்டிலாம் இருந்தா தான் உன்ன ஸ்நோ பவுலிங் ஓனர்னு நம்புவாய்ங்க"

"பேண்ட், சட்டை எல்லாம் சரி இந்த மூஞ்சி என்னா பண்ணாலும் காட்டிக் குடுத்துருமேடா"

"அதுக்கு ப்ளீச்சிங் பவுடர் போட்டுக்கலாம். ச்சீ ப்ளீச்சிங் பண்ணிக்கலாம். இது மட்டும் பத்தாதுடா. நாலு ப்ளாஸ்டிக் டேபிளு, சேர் எல்லாம் வாங்கிப்போடு. சோடியா வந்து எவ்வளவு நேரம் உக்காந்து என்னா பண்ணாலும் ஒண்ணும் கேக்க கூடாது. பெப்ஸி, கோக் எல்லாம் பத்து ரூவாய்க்கு வெளில வித்தா நீ இருவத்தி அஞ்சு ரூவாய்க்கு விய்க்கணும். அப்போதான் வாங்குவாய்ங்க. பத்தாக்கொறைக்கு பஜார்ல ரெண்டு ஸ்பீக்கர் செட்டு வாங்கி ஒரு மண்ணும் வெளங்காதபடி நாலு பாட்டுங்கள திரும்ப திரும்ப ஓட விடணும். இதெல்லாம் செஞ்சிட்டேன்னு வைய்யி அடுத்த திருவிழாக்கு நீதான் சாமி"

"மாப்ள கேட்கும் போதே சிலிர்க்குதுடா. நீ பேசுறத கேட்டுக்கிட்டே இருக்கணும் போல இருக்குடா. நீ சொல்றது மட்டும் நடந்தா கொஞ்ச வருசத்துல ரெண்டு மூணு சங்கத்த கரெக்ட்டு பண்ணி,'இளம் தொழிலதிபர் விருது', 'அடுத்த விடிவெள்ளி', 'தானே வளர்ந்த தானை தளபதி'ன்னு போஸ்டர் எல்லாம் போட்டு அசத்திரலாம்டா. ஒரு கட்சில சேர்ந்து நாலு கட்சி தாவிட்டா எம்.பி ஆகிடலாம். அப்புறம் ஹெல்த் மினிஸ்டர் கேட்டு வாங்கிடலாம்டா"

"மினிஸ்டர் எல்லாம் அப்புறம் ஆகலாம். மொத குடிச்ச டீக்கும், பாலுக்கும் காசக் குடுங்கடா, கடைய அடைக்கணும்", தான் போட்ட டீய விட சூடா கொதிச்சிட்டாரு.

நாணயத்தின் மறுபக்கம்

உண்மையச் சொல்லனும்னா நம்ம மக்களுக்கு இளைஞர்கள் மேல கொஞ்சம் கூட நம்பிக்கை கெடையாதுங்க. ஏன் ? அவங்க அவங்க புள்ளைங்க மேலயே அவங்களுக்கு நம்பிக்கை கெடையாது, அப்புறம் எப்பிடி ஊரான் வீட்டு புள்ளைங்க மேல நம்பிக்கை வைப்பாங்க ? ஒவ்வொரு வீடும் குட்டி நாடு போலத்தான். அதுல ஒவ்வொரு இளைஞனும் மொத்த இளைய சமுதாயத்தோட பிரதிநிதி. 'Charity begins at home' 'Even politics begins at home'.

வெள்ளனமா எந்திரிக்கிறது இல்ல. சாப்பிடறதுக்கு முன்னாடி குளிக்கிறது இல்ல. ஒரு சாமான் உருப்படியா வாங்கத் தெரியாது. வெத்தலை வாங்கியாரச் சொன்னா சுண்ணாம்பும் சேர்த்து வாங்கனும்னு தெரியாது. கால்குலேட்டர் இல்லாம கணக்கு போடத் தெரியாது. ஒரு கேள்வி கேட்டா பதில் சொல்றதுக்குள்ள விடிஞ்சு வெள்ளக் கோழி கூவிடும். இதுங்க தான் நாளைக்கு குடும்பத்த காப்பத்த போகுதா ? குடும்பத்தையே காப்பாத்த முடியாதவைய்ங்க எப்பிடிய்யா நாட்டைக் காப்பாத்துவாய்ங்க.

ஒவ்வொரு வீட்டுக்குள்ளயும் இதே பொலம்பல் தான். அந்த பொலம்பல்கள மொத்தமா புறந்தள்ளவும் முடியாது. 'காரியக்காரன் காரணம் சொல்ல மாட்டான்'னு சொல்லுவாங்க. நம்ம பயலுக காரணம் சொல்றத மட்டும் கேக்கணுமே.

கே: "ஏண்டா வீட்டுல எல்லாம் மதிய சாப்பாட்டுக்கு உக்கார்ற சமயத்துல எந்திரிக்கிற ?"
ப: "ரெண்டு மாசம் கழிச்சு பரிட்சை வருது அதான் முழிச்சு படிச்சிட்டு இருந்தேன்"
(கிழிச்ச நீ !)

கே: "என்னடா நீ கடைக்கே போறதில்ல, அப்பிடியே போனாலும் சூத்தை கத்திரிக்காயா வாங்கிட்டு வந்திருக்க ?"
ப: "நான் வாங்கும் போது எல்லாம் நல்லாத்தான் இருந்துச்சு"

கே: "நைட்டு முழுக்க படிச்சியேடா மார்க்கு மட்டும் ஏன் இம்புட்டு கம்மியா இருக்கு ?"
ப: "எனக்கு என்ன தெரியும் எவ்வளவு நல்லா எழுதுனாலும் எனக்கு மட்டும் கம்மியாத்தான் போடுறாய்ங்க. கஞ்சப்பயலுக !"

நாமல்லாம் 'ரமணா' படத்தைப் பார்த்து சிலுத்துக்குவோம். ஆனா நம்ம வேலைய செய்றதுக்கே வேற ஆள தேடுவோம். 'கப்பல் நெறையா பொண்ணு வருதுன்னு சொன்னா, எனக்கு ரெண்டு என் தம்பிக்கு ரெண்டு'ன்னு சொல்லுவாய்ங்களாம். அது போல இலவசமா எதக் குடுத்தாலும் 'ஈ'ன்னு பல்ல இளிச்சிட்டு வாங்கிட்டு நின்னோம்னு வைங்க, குனிய குனிய கொட்டிட்டே தான் இருப்பாய்ங்க. நாலு எடத்துக்கு போக வர இருந்துக்கனும். நாமளே கேட்டுத் தெரிஞ்சு ஏதும் செய்யனும். சீனத்துல ஒரு பழமொழி இருக்குங்க. 'ஒருத்தன் இரவலா ரெண்டு மீன் கேட்டா அவனுக்கு குடுக்காத. ஆனா மீன் பிடிக்க கத்துக்குடு'. நாம் இரவலுக்கு நிக்க போறோமா ? இல்ல மீன் பிடிக்க கத்துக்க போறோமா ? இம்புட்டு வக்கனையா பேசுறியே நீ என்னத்த கிழிச்சன்னு படிக்கிற பத்துல பதினொரு பேரு கேக்குறது காதுல விழுது. நான் புரட்சியெல்லாம் பெருசா பண்ணல. 2 வீலர் லைசன்ஸ் தான் வாங்குனேன். யாருக்கும் லஞ்சம் குடுக்காம, ஒழுங்கா எட்டு ரெண்டு தடவை போட்டு. ஒரு வருசம் அலைஞ்சு வாங்குனேன். ஆனா லைசன்ஸ் வாங்கிட்டு அப்புறம் நாலு பேருக்கு பார்ம் எழுதிக்குடுத்துட்டு ப்ராசஸ் எல்லாம் எப்பிடி ? ஒரு மாசத்துலயே லைசன்ஸ் எப்பிடி வாங்குறதுன்னு விளக்கமா சொல்லிக்குடுத்துட்டு வந்தேன். ஏன்னா எனக்கு தான் அவைங்க என்ன என்ன நொள்ளை சொல்லுவாய்ங்கன்னு நல்லா தெரியும்.

மொத்தமா சேர்ந்து ஒரு காரியம் பண்ணனும்னா ரொம்ப பக்குவமா பதவிசாத்தான் இருந்துக்கனும். ஒண்ணு பட்டாச கொளுத்துனாப்புல பட படன்னு பேசுறது. இல்லாட்டி வாயில வசம்ப வச்சி தேய்ச்சா மாதிரி திரு திருன்னு முழிக்கிறது. ஒருத்தன் ஒரு கருத்து சொல்லிட்டா போதும். 'ஏன் உங்களுக்கு தான் எல்லாம் தெரியுமோ நாங்கள்லாம் என்ன கேணப்பயலுகலா ?' அப்பிடின்னு கேப்போம். தப்போ, சரியோ எல்லாம் ஏத்துக்கற மாதிரி ஆதாரத்தோட சொல்லலாம். வார்த்தைகள்லயும், எண்ணங்கள்லயும் தெளிவு ஏற்படுத்திக்குவோம். சிந்தனையையும், செயல்திறனையும் வளர்த்துக்குவோம். தலைவன்னு சொன்னா ஆயிரம் பேரு இருந்தாலும் அம்புட்டு பேரையும் ஆட்டி வைக்கவும் தெரியனும், அனுசரிக்கவும் தெரியனும்.

வேகத்தோட விவேகமாவும் இருக்க கத்துக்குவோம். அரசியல்வாதிங்க இருக்காய்ங்களே நாம் கொஞ்சம் யோசிச்சு ஏதாச்சும் கேள்வி கேட்டம்னு வைங்க. ஒடனே கஞ்சா கேஸ்ல போட்டு உள்ள தள்ளிருவாய்ங்க. அதெல்லாம் எப்பிடி சமாளிக்கிறதுன்னு தெரிஞ்சிக்கனும்.

"பல வேடிக்கை மனிதரைப் போலே, நான் வீழ்வேனென்று நினைத்தாயோ ?" - பாரதி

பி.கு: இந்த ஒரு பதிவுல உலகத்தை மாத்திடலாம்னு நான் நினைக்கல. தெரிஞ்சவங்களுக்கும் தெரிஞ்சுக்க விரும்பாதவங்களுக்கும் சொல்லத் தேவையில்ல. இது முழுக்க முழுக்க என்னோட கருத்து.

Sunday, June 14, 2009

நீரும் நெருப்பும்

"முல்லைத் தெருவுல தண்ணியடிச்சிட்டு பத்து நிமிசத்துல வந்துடறேன் கொஞ்சம் புள்ளைய பாத்துக்கோங்க"

"என்ன காலங்காத்தாலயேவா ? ம்ம் நாங்க அடிச்சா மட்டும் தப்பு. உங்களுக்கு ஒரு ஞாயம் ஊருக்கு ஒரு ஞாயம். ம்ம்... சரி போய்ட்டுவா பாத்துக்கிட்டு மட்டும் தான் இருப்பேன். தூங்கற வரை பரவால்ல, எந்திரிச்சு அழுவ ஆரம்பிச்சதுன்னா நம்மளால முடியாதும்மா"

"சந்தடி சாக்குல அப்புடியே பெருசா ஞாயம் பேசிடுவீங்களே. தண்ணிக்கும் சீரெட்டுக்கும் மட்டும் எம்புட்டு செலவாகுது தெரியுமா ? ஆனா பச்சை புள்ளைக்கு மாத்து துணி எடுக்க கூட கணக்கு பாப்பீங்க"

"சரி சரி ரொம்ப பேசாத, போ போ போய் தண்ணியெடுத்துட்டு வா.."

இப்பிடிதான் பொழுது விடிஞ்சதுல இருந்து அடையற வரை எதுக்காச்சும் பொலம்பிக்கெடக்குறதே பொழப்பாப் போச்சு. இன்னிக்கெல்லாம் சொல்லி மாளாது.

"இந்தா பெரியவனே, அம்மா தண்ணி பிடிச்சு வச்சிருக்கேன். எல்லா கொடத்தையும் தட்டு வச்சி மூடி வய்யி", பெரியவன் பேரு முத்து. முத்துச்சாமின்னு அவங்க தாத்தா பேரு. அவரு சாடை தான். ஒண்ணாப்பு தான் படிக்கிறான்.

"அம்மா பாப்பா அழுவுது. நான் எடுத்து ரொட்டி ஊட்டவா ?", பாப்பா பொறந்து மூணு மாசந்தான் ஆவுது. பொழுதன்னிக்கும் அழுவுறதால என்னை மாதிரின்னு அவரு மட்டும் சொல்லுவாரு. பேரு மாரீஸ்வரி.

"வேணாண்டா, ஒனக்கு தூக்கத் தெரியாது. பாப்பாக்கு இன்னும் கழுத்து கூட நிக்கல. இன்னும் கொஞ்ச நாள் ஆவட்டும் அப்புறம் நீதான மாரிக்கு எல்லா வெளாட்டும் சொல்லித் தர போற"

"அடியே சீராட்டுனது போதும்டீ... சோத்தப் போடு. சோலிக்கு நேரமாச்சுல", பூகம்பமே வந்தாலும் இவருக்கு சாப்பாடு வச்சிட்டு தான் நான் இந்த மண்ணோட மடிஞ்சு போவணும். இல்லாட்டி அப்பாருல ஆரம்பிச்ச்சு அண்ணன், தம்பி, ஒண்ணு விட்ட சித்தப்பான்னு எல்லாரையும் வீதிக்கு இழுத்து வம்பு பண்ணிட்டு தான் விடுவாரு.

"அம்மா டிவில அந்த அக்கா எல்லாம் ஏன் இம்புட்டு கம்மியா சொக்கா போட்டுருக்காங்க ?"

"வாயிலயே போட போறேன் பாரு"

"இந்தாங்க பொழுதன்னிக்கும் இந்த கருமத்த தான் பார்க்கணுமா ? வளர்ற புள்ளை கெட்டு போயிட போறான். இப்பல்லாம் சும்மாவே எல்லாம் பிஞ்சுலயே பழுத்துருதுங்க. இதுல இது வேறயா ?"

"சரிதான் சும்மா பொலம்பாதடீ. இந்த தொரை வாய் பேசுறதுக்கு நாந்தான் காரணமா ? நீ எந்த எழவு சீரியல பாத்து தொலைக்கிறியோ ?
ஆனந்தி அக்கா கிட்ட சண்டை போட்டதுக்காக விக்ரம் மாமாவ கொன்னுட்டாங்களே நீயும் அது போல சண்டை போட்டா அப்பாவ கொன்னுடுவியான்னு கேட்டான்ல. புள்ளைங்கள வீட்டுல இருக்கிறவ தான் சொல்லி வளக்கனும். சும்மா இப்பவும் ராசா தங்கம்னு கொஞ்சிட்டு இருந்தா இப்புடி கேக்காம வேற எப்புடி கேப்பான் ?".

நான் அவஸ்தையோட மாலையிட்ட இந்த மவராசனுக்கு, எத எடுத்தாலும் என்னைய சாடலைன்னா தூக்கம் வராது. அவரு எது செஞ்சாலும் அதுக்கு ஒரு காரணம், ஒரு விளக்கம். நான் செஞ்சா மட்டும் அத்தாகுத்தம் ஆகிப்போகும். ஒரு சொல்லு சொல்ல நீதியிருக்கா இந்த வீட்டுல. என்னத்த சொல்ல நம்ம பொறப்பு அப்பிடி.

"அம்மா, கலர் கோழி விக்குதுமா தெருவுல வாங்குவோமா ?"

"உங்களுக்கு பண்டுவம் பாக்கவே இங்கன வழியக் காணோம். கோழி ஒண்ணுதான் கொறச்சல்"

"போம்மா, எத்தன கலரு தெரியுமா ? நாலு மட்டும் வாங்குவோம். பால்ரோஸ் கலரு பாப்பா, சேப்பு கலரு நானு, மஞ்சக் கலரு நீ, கருப்புக் கலரு அப்பா. அதுக்கு மிச்ச சோறு இல்ல பழைய கஞ்சி புழிஞ்சு வச்சா கூட போதுமாம். முட்டையெல்லாம் போடும்ல, அத வித்து நாம் பாப்பாக்கு புது சொக்கா வாங்கலாம்மா"

இப்பிடியெல்லாம் இவன் பேசும் போது. இந்த வீட்டப்புடிச்ச தரித்திரமெல்லாம் வெலகி வெளிச்சம் வாராப்புல இருக்கு. இப்பவே வளர்ந்து நிக்க மாட்டானான்னு தோணுது. இவன் தலயெடுத்தா தான் சுபிட்சமாகும். ஆனா இப்போ வெளிய விக்கிற கோழி முட்டை போடாதே. அரிசி பருப்பெல்லாம் நெறஞ்ச பாக்கியமா இருக்கு. எங்கிட்டு கலர் கோழி வாங்குறது. ஒண்ணு மாத்தி ஒண்ணு சொல்லி எப்பவும் போல சமாளிச்சிட்டேன். ரொம்ப நேரமா மாரி அழுதுட்டு இருக்கா. கேப்பைய கரைச்சு ஊட்டணும்.

வெளில வெள்ளி முளைச்சிடுச்சு. இந்த முத்து எங்கன போய்த் தொலைஞ்சான். தாத்தா கடைல தீப்பெட்டி வாங்கியாரச் சொல்லி எம்புட்டு நேரமாச்சு. சன்னல் வழியா எட்டிப் பார்த்தேன். அதென்ன வேப்ப மரத்துக்கு பின்னாடி நெழல் தெரியுது. கங்கு எரியிறாப்புல வேற இருக்கே. யாரா இருக்கும். ரெண்டரை அடி ஒசரம் தான் உருவம்.

"டேய் முத்து, அங்கன என்னா பண்ற. தீப்பெட்டி கொளுத்தி போடுறியா ?"

"இல்லம்மா வேப்பம் பழம் இருக்கான்னு குச்சி கொளுத்தி பார்த்தேன்"

ரொம்ப பழக்கமான, கொஞ்சமும் பிடிக்காத, எப்பவும் எரிச்சல் ஏற்படுத்துற நெடி அடிக்குதே. சந்தேகமா இருக்கு.

"முத்து இங்க வா", கடவுளே அப்பிடி இருக்கக் கூடாது.

முத்து மொகத்துல மூணு விரலயும் நல்லா பதிச்சிட்டேன்.

"ஏன்டா, மொளச்சு மூணு இலை விடல அதுக்குள்ளார அப்பன் புத்தி தப்பாம வந்திருச்சேடா ஒனக்கு.அந்தாளுக்கு தான் வளர்ப்பு சரியில்லாம இப்பிடி ஆயிட்டாருன்னா ஒனக்கென்ன கேடு ?"

"....."

"முழிக்கிறத பாரு. ஓடாதடா இங்க நில்லு, நில்லுங்கறேன்ல. என்னையெல்லாம் எங்க ஆத்தா பஞ்சாரத்துல அடைச்சி போட்டு கதிரறுக்க போயிடும். காட்டு மரமாட்டம் தானா வளர்ந்தேன். உங்கள கோழி அடைகாத்த மாதிரி பொத்தி பொத்தி வளக்கும் போதே இப்பி துண்டு பீடி பொறுக்கி.....ச்சே"

விசிறிக்கட்டை சரல் சரலா பிஞ்சிது. நல்லா வரி வரியா இழுத்துட்டேன். ஆனாலும் மனசு மட்டுப்படலை. அந்தாளு வரட்டும் இன்னிக்கு.

"என்னாடி ரொம்ப தான் பேசிட்டே போற. என்னாது கேன்சர் வருமா எனக்கு. அதுக்கு தான என்ன கட்டிக்கிட்ட. வரட்டும்டி, வரட்டும். ஆனா ஒண்ணுமட்டும் சொல்றேன். எனக்கு என்னா சீக்கு வந்தாலும், சிறுக்கி நீ பாக்க மட்டும் நான் படுத்துக் கெடக்கமாட்டேன்டீ. அப்பிடி பொழச்சுக்கெடக்கிறதுக்கு அரளிய அரைச்சுக் குடிச்சிடுவேன்"

சொர்க்கமோ நரகமோ மனுசன் சொல்லுல தான் இருக்கு. அவரோட ஒவ்வொரு சொல்லும் என்னை தீயில வச்சு வாட்டுச்சு. அவரு பங்குக்கு மீதியிருந்த விசிறிக்கட்டைய பிச்சிட்டு வெளிய போயிட்டாரு. நான் நல்லதுக்கு சொன்னாலும் பொல்லாப்பா தான் போகுது. முத்து அடிக்கு பயந்து அக்கா வீட்டுக்கு போய்ட்டான். போய் கூட்டியாரணும்.

"என்னடி ஆச்சு, உன் புருசன் இங்கன வந்து சலம்பிட்டு போறான். பேச்சு சொகமில்ல. நிம்மதியில்ல. மருந்தக் குடிப்பேன். அது இதுன்னு சொல்லிட்டு போறான்"

"அத வேற ஏன் கேக்குற விடு. முத்து எங்க அவன கூப்புடு"

உள்ளங்கைல அடங்குற பிஞ்சு மொகம் அழுது அழுது வீங்கிப்போய் இருந்தது. முகத்துல இன்னும் கை தெரிஞ்சது. தவமிருந்து பெத்த என் கொல தெய்வத்த நானே போட்டு செதச்சிட்டேன்.

"என்னடா ராசா வலிக்குதா ? இனிமே அம்மா சாவுந்தட்டிக்கும் நீ இப்பிடி செய்யக்கூடாது. நானும் உன்ன அடிக்க மாட்டேன் சரியா ?", பேசும் போதே எனக்கு அழுகை முட்டிக்கிச்சு.

"சாமி சத்தியமா செய்ய மாட்டேம்மா", விக்கி விக்கி பதில் சொன்னான். எப்பவுமே நான் அழுதா அவனும் அழுதுடுவான்.

ரெண்டு தெரு தாண்டியிருப்போம்,"அம்மா, அப்பா பாவம்மா".

சின்னப்புள்ளை கிட்ட என்னத்த சொன்னாருன்னு தெரியலயே.

"அதெல்லாம் அப்பா சும்மா தான் சொல்லிருப்பாரு. நீ ஒண்ணும் நெனைக்காத, ஒழுக்கமா பள்ளிக்கூடம் போ, வெளாடு அம்புட்டுதான்", என்னமாவது சொல்லி சமாளிக்கலாம்னு பாத்தேன்.

"இல்லம்மா, அது பிடிக்கும் போது தொண்டையெல்லாம் எம்புட்டு எரிஞ்சது தெரியுமா ? அப்பா நெதமும் எம்புட்டு பிடிக்கிறாரு. ரொம்ப எரியும்ல. அப்பா பாவம்மா"



பி.கு: இந்த சிறுகதை 'உரையாடல் : சமூக கலை இலக்கிய அமைப்பு' நடத்தும் சிறுகதை போட்டிக்காக எழுதப்பட்டது.

சின்னஞ் சிறுகதை

சங்கர் Weds ஷாலினி.

கல்யாணத்திற்கு வந்தவர்கள் ஒவ்வொருவராக விடை பெற்று சென்றனர்.

மேடையில் ஜோடியாக நிற்க வைத்து பெரியவர்கள் ஆசீர்வதித்து நண்பர்கள் பரிசு கொடுத்து புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டனர்.

அம்மி மிதித்து அருந்ததி பார்த்து மங்கல மெட்டி அணிந்தாள்.

மேள தாளம் முழங்க, மந்திரம் ஓதப்பட சுபயோக வேளையில் தாலி கழுத்தில் ஏறியது.

ஷாலினி குமாரின் நினைவோடு, ஐந்து நிமிடம் தாமதமாக படபடப்புடன் பட்டுப் புடவையில் வந்திறங்கினாள்.

"அடக் கடவுளே ! என்ன நடக்குது இங்க ?", குழப்பத்தில் குமார்.

கற்பனைக் கதையை கஷ்டப்பட்டு படிச்சிட்டீங்களா ? பள்ளிக்கூடத்துல படிக்கும் போதெல்லாம் நல்லா தாங்க இருந்தேன். ஒழுக்கமா எல்லா நோட்டு புக்கும் எடுத்துட்டு போவேன். இந்த காலேஜ்ல சேர்ந்ததுக்கு அப்புறம் தான் றெக்கை மொளைச்சிடுச்சு(சில பேரு வாலுன்னு சொல்லுவாங்க கண்டுக்காதீங்க). புக்கு நமக்கு எதுக்கு. கையில பை எடுத்துட்டு போனா கெத்து கொறஞ்சிடும்ல. நோக்கம் போல ஏதாச்சும் ரெண்டு நோட்டு எடுத்துட்டு போறது, எந்த பாடத்துக்கு எந்த நோட்டுனு பாக்குறதில்ல. அப்போ ஆரம்பிச்சது இந்த கெட்ட பழக்கம். என்னடா இவன் கதைங்கற பேர்ல என்னத்தயோ எழுதி வச்சிட்டு பத்தாக்கொறைக்கு என்னமோ உளரிட்டு இருக்கானேன்னு பாக்றீங்களா ? அந்த கெட்ட பழக்கம் என்னவென்றால் ஒரு பாடத்த நோட்டுல முன்னாடி இருந்து எழுதுறது. இன்னொரு பாடத்த நோட்டு கடைசி பக்கத்துல இருந்து பின்னாடி எழுதுறது. அந்த ஞாபகத்துல கதையும் பின்னாடி கடைசி வரில இருந்து எழுதிட்டேன். கோச்சுக்காம கடைசி வரில இருந்து மேல்நோக்கி மறுபடியும் படிங்க.

பி.கு: அதுக்கு அப்புறமும் கதை கருமமா இருக்குன்னு காறித் துப்புறவங்க தயவுசெய்து மானிடரை அசுத்தப்படுத்த வேண்டாம், ரெஸ்ட் ரூமை பயன்படுத்துமாறு தாழ்மையுடன் கேட்டுக்கொள்ளப் படுகின்றனர்.

நாட்டுப்புறப் பாட்டு

நாட்டுப்புற பாட்டுக்குத்தான்
எசப்பாட்டு நான் பாட
அறுத்துவச்ச நெல்லுக்கட்டும்
ஆடியாடி சிரிக்குதடி

எசபாட்டு:
வெட்டுக்கத்தி தூக்கிக்கிட்டு
புல்லறுக்கப் போறவநீ - என்
வெத்துடம்பில் வச்ச கண்ணு
சூடம் சுத்தியும் போகலயே...

எருது ஒண்ணு முன்னே போக
ஏரு ஒண்ணு பின்னே வர
எம்மனசு உன்வீட்டு
வாசவிட்டு கடக்கலையே...

வயக்காட்டு வேலையிலும்
வண்டிமாடு சொல்லுதடி
வாசமான உன்மனசின்
ஆழமான ஆசையத்தான்....

நீ பொறந்த வேளையிலே
அப்பத்தா கிட்ட வந்து
உனக்காக பொறந்தவடா
உசிராக வச்சிக்கன்னா...

நொந்து போன மனசுக்கு - உன்
நெனப்பேதான் கசாயம்
நோகாம உன்னயுந்தான்
நான் வாழவைப்பேனே....

காணாத என்நெஞ்ச
காட்டுக்குள்ள தேடுனனே...
கள்ளச்சிறுக்கி கண்ணுக்குள்ள
மாட்டிக்கிட்டு முழிக்கிறனே...


குத்தவச்ச நாள் மொதலா
குறிச்சேதான் வச்சிருந்தேன்
ஆடிமாசம் கழியட்டுமே
ஆவணில கட்டிக்கலாம்.


பி.கு:
படிச்சுப்புட்டு போறவுக
போகுமுன்ன கீழஉங்க
கருத்துகள தட்டிவிட்டு
போனாலும் தப்பில்ல...

அழகுகள் ஆறு

நம்ம அண்ணாச்சி என்னைய அழகைப் பத்தி எழுத சொல்லிருக்காரு. என்ன அழகுல அத எழுத போறேன்னு தெரியல. நல்ல வேளை கைல எழுத சொல்லல. அப்புறம் என் தலைஎழுத்தோட அழகு ஊருக்கே தெரிஞ்சி போய் சந்தி சிரிச்சிருக்கும். நமக்கு இந்த தலைப்பு குடுத்து எழுத சொல்றது எல்லாம் பள்ளிக்கூடத்துலயே ஆகாது. பத்தாவது படிக்கும் போது கூட க்ரியேட்டிவ் ரைட்டிங்குனு ஒண்ணு வச்சாய்ங்க. அதுக்கு 'ஒரு ஊர்ல பாட்டி பீட்ஸா(லேட்டஸ்ட் வெர்சன்) சுட்டு வித்தாங்க, காக்கா தூக்கிட்டு போச்சு...... அப்புறம் காக்கா மேல கம்ப்ளெய்ன்ட் குடுத்தாங்க'னு தலைய சொரிஞ்சிக்கிட்டே ஒரு மணி நேரம் யோசிச்சு எழுதுனேன்.

அழகுன்னு சொன்னதும் சட்டுனு எனக்கு தோணுனத இங்க எழுத முடியாது. அதுனால செத்த நேரம் யோசிச்சு, கண்டது கழியத எல்லாம் ஒதுக்கி வச்சிட்டு நம்ம வாழ்க்கைல உண்மையான அழகு எதுல இருக்குனு ஒரு முடிவுக்கு வாரதுக்கு முயற்சி பண்ணிக்கிட்டு இருக்கேன். சொல்லப் போனா அழகுங்கறது பார்க்கிற பார்வைல தான் இருக்கு. சில பேருக்கு அழகா தெரியறது சில பேருக்கு சாதாரணமா தெரியும். உதாரணத்துக்கு சொல்லனும்னா கோவை சரளாவுக்கு கோவில் கட்ற கூட்டமெல்லாம் இங்க இருக்கு. அவய்ங்களுக்கு அவங்க அழகு. குழந்தைகள் உலகம் தான் இருக்கறதுலயே ரொம்ப அழகு. அப்புறம் பொதுவா சொன்னா புதுப்பொண்ணு, புது நெல்லு, புது வீடுன்னு புதுசா இருக்கிறது சிலது அழகு. பழைய சாதம், நேத்து வச்ச மீன் கொழம்பு, பழங்கால கோவில்கள்னு பழசும் சிலது அழகு. இதெல்லாம் விட்டுட்டு எனக்குனு தனியா அழகா தெரியற விஷயங்கள பட்டியல் போடப் போறேன்.

1. தனிமை
'இனிது இனிது ஏகாந்தம் இனிது...' - ஒரு சமயம் யாரு பக்கத்துல வந்தாலும் கடிச்சு வைக்கலாம் போல இருக்கும். ஒரு பிரச்சனையா நமக்கு இருக்கு. அமெரிக்கால எவனாவது அடி வாங்குனா இங்கன நமக்கு வாங்காகி போய்டுது. சீரியல்ல வார மாமியார் மருமகள திட்டுனாலும் இங்க நம்மள தான் தாலியறுக்குறாய்ங்க. இந்த மாதிரி இக்கட்டான சூழ்நிலைல எங்கிட்டாவது ஓடிப் போய்டலாம்னு இருக்கும். அப்போல்லாம் தனியா அமைதியா இருக்கிற எடங்களுக்கு போனா பிரச்சனைக்கு தீர்வு கெடைக்காட்டியும், ஏதோ மனசுனாலும் கொஞ்சம் மட்டுப் படும். எரிமலையா எகிறி குதிக்கிற எண்ணங்கள் எல்லாம் தனிமைல தண்ணியடிச்சிட்டு மல்லாந்திரும். எவ்வளவு தான் நாம பெத்தவங்க கூடவும், சொந்தக்காரய்ங்க கூடவும், கூட்டாளிகள் கூடவும் ஒண்ணுமண்ணா பழகுனாலும் சரி கட்ட கடைசி முடிவு பண்றது நாம தான். என்ன தான் எம் பொண்டாட்டி பேச்சுக்கு மறுபேச்சு பேச மாட்டேன்னு வீர வசனம் பேசுனாலும் அவனவன் தனித்தனியா தான் எதயும் யோசிக்கிறான். இதான் உண்மை. இந்த ஞானம் எல்லாம் அப்பப்போ நமக்கு வாரது தனியா உக்காந்து யோசிக்கும் போதுதான். பல உன்னதமான எண்ணங்கள்லாம் அப்போ தான் எனக்கு தோணும். அந்த நேரம் என்ன பத்தி, மத்தவங்கள பத்தி, ஊரு ஒலகத்த பத்தியெல்லாம் யோசிச்சு யோசிச்சு தன்னை மறந்து இந்த ஒடம்புல இருந்து வெலகி எங்கயோ பறந்து திரிஞ்சு திரும்பி வாரது எம்புட்டு அழகுன்னு நெனைக்கிறீங்க :)
கஞ்சா ஏதும் அடிப்பேனோனு சந்தேகப் படாதீங்க மக்களே ! நான் ரொம்ப நல்லவன்.

2. கனவு
கனவுகள் கலர் கலரா வர்றதுக்காகவே அதிக நேரம் தூங்கறவன் நான். சினிமால கூட கனவுப்பாட்டு வச்சி தான் வெளிநாடு எல்லாம் சுத்தி காட்றாய்ங்க. பொரண்டு பொரண்டு படுத்தாலும் தாம்பரத்த தாண்ட மாட்டேங்குது நம்ம கனவு. வாழ்க்கைல நடக்காத சில விஷயங்கள் இல்ல நடக்கணும்னு நாம ஆசைப் படுற விஷயங்கள் தான் பெரும்பாலும் கனவா வருது. நானும் நெனச்சி நெனச்சி பார்க்குறேன் இந்த திரிஷா மட்டும் கனவுல வர மாட்டேங்குது, யாராவது கொஞ்ச(ம்) சொல்லுங்களேன். பறக்கிற மாதிரி, தண்ணில (அந்த தண்ணி இல்ல !) நடக்கிற மாதிரி, பள்ளிக்கூடத்துல சண்டை போட்டவன கனவுல(மட்டும் தான்) போட்டு அடிக்கிற மாதிரி, சில சமயம் மெகா சீரியல் போல மொத நாள் வந்த கனவு மறுநாள், விட்ட எடத்துல இருந்து தொடரும். ஆனா விளம்பரம் எல்லாம் வராதுங்க :) கனவுகள் வாழ்க்கைக்கு வண்ணம் சேர்க்கும். இப்போல்லாம் படுத்து பத்து எண்ணுறதுக்குள்ள தூக்கம் ரொங்குது :)


3. பூக்கள்
பூவ பத்தி எழுதாத கவிஞருங்க எத்தன பேருன்னு எனக்கு தெரியல. அப்பிடி இருந்தா சொல்லுங்க. ஒவ்வொரு பூவும் ஒவ்வொரு அழகுங்க. எங்க தோட்டத்துல பிச்சிப்பூ கொடி பரத்திருப்போம். கடந்து போறப்போ நின்னு ரசிக்காம போறவங்க கெடையாது. பொன்னு வைக்கிற எடத்துல பூவ வைக்கலாம்னு சொல்லுவாங்க. எவ்வளவு நகைய அள்ளிப் போட்டாலும் ஒரு முழம் மல்லியோ கனகாம்பரமோ வச்சிட்டு வர்ற அழகு வராது. பூக்கள பார்க்கும் போது சிரிக்கிற மாதிரியே இருக்கும். 'எதுக்குடா கவலைப் படுற ? என்னை பாரு... இத மாதிரி சிரி, எல்லாம் சரியா போகும்'னு சொல்லும். நானும் சரின்னு அடுக்கு செம்பருத்திய பார்த்து சிரிச்சிக்கிட்டே நிப்பேன். தெருல போறவன் எல்லாம் பாவம் இந்த வீட்டுப் பையன் ஒரு மாதிரி போலங்கற மாதிரி பாப்பாய்ங்க. அவங்களுக்கு தெரியாது செம்பருத்தி என்கிட்ட என்னவெல்லாம் பேசும்னு.

4. மழை
புரட்டாசி மாசம் அடை மழை பொரட்டி பொரட்டி எடுக்கும். அப்போல்லாம் பள்ளிக்கூடத்துக்கு திடீர் திடீர்னு லீவு விட்டிருவாங்க. ஒரே ஆட்டம் தான். தினுசு தினுசா கப்பல் செஞ்சு விடுறது. மீன்னு சொல்லி தலப்பெரட்டைய பிடிச்சிட்டு வாரது. வேணும்னே மழைல நனைஞ்சிட்டு அம்மாக்கிட்ட பொய் சொல்றது. எல்லாம் அழகா இருக்கும். வெளில மழை வரும் போது வீட்ல சூடா பஜ்ஜி சுட்டு டீ போட்டு தருவாங்க. மத்த சமயம் அத சாப்பிட அடம் பிடிப்பேன். ஆனா மழைக்காலத்துல அது அமிர்தமா இருக்கும். மழைல நனைஞ்சா உடம்புல மனசுல இருக்கிற அழுக்கெல்லாம் அடிச்சிட்டு போய்டும். அதுக்காக வீட்ல குளிக்காம வானத்தயே வெறிச்சு பார்த்துக்கிட்டு உக்காந்திருக்க கூடாது, போங்க போய் சோப் போட்டு குளிங்க. பாத்தீங்கன்னா இந்த மழைக்காக மாரியாத்தாக்கு பூசையெல்லாம் போடுவாய்ங்க, கழுதைக்கு எல்லாம் கல்யாணம் பண்ணி வைப்பாய்ங்க அப்புறம் மழை வந்தா இழுத்து மூடி வீட்டுக்குள்ளார உக்காந்துக்குவாய்ங்க. நமக்கெல்லாம் உச்சில இருந்து உள்ளங்கால் வரைக்கும் நனைஞ்சிடனும் அதான் அழகு.

5. மனம்
'அட மனசு தாங்க அழகு'ன்னு சொல்றவங்கலாம் இங்க வாங்க. மழை பெய்ய வைக்கிற ஒண்ணு ரெண்டு நல்ல மனசுக்காரங்க எல்லா ஊர்லயும் இருக்காங்க. அவங்கள சந்திக்கிற வாய்ப்பு கெடச்சா அப்போ தெரியும் மனசோட அழகு. கொஞ்சம் மாறுனா நாம கூட அந்த பட்டியல்ல சேரலாம். மத்தவங்க மனச புரிஞ்சிக்கிட்டு அன்பா ஆதரவா பேசறதுக்கும் ஒரு மனசு வேணும். பஸ்சுல கப்பல் கவுந்தாப்ல கன்னத்துல கை வச்சி உக்காந்திருக்கும் போது, பக்கத்துல இருந்து பெரிசு ஒண்ணு அறுவைய போட ஆரம்பிக்கும். அறுவையா இருந்தாலும், அவங்க மனசு அருமையான அழகு. யாருன்னே தெரியாட்டியும் ஆதரவா பேசணும்னு அவங்களுக்கு மட்டும் தான் தோணும். அடுத்தவன் கீழ விழுந்தா கை குடுத்து தூக்கி விடாம, தாண்டிக் குதிச்சு வேகமா முன்னாடி போகணும்னு நெனக்கிற இந்த ஒலகத்துல மனசு அழகானவங்க சிலர் இருக்கத் தான் செய்றாங்க.

6. நேர்த்தி
அச்சுக் கோர்த்தாப்ல எழுத்து, உயிரோட்டமான ஓவியம், வரிசை தப்பாம அடுக்கி வச்ச மண்பானை, தொட்டா சிணுங்கும் கோவில் சிலை... இப்பிடி மனுசனோட ஒவ்வொரு படைப்புலயும் ஒரு நேர்த்தி(Perfection) இருக்கும் போது அது அழகா மாறிடுது. நாமளே ஏதோ ஒரு பொருள் வாங்கறோம் அதுல இல்லாத ஓரத்துல எல்லாம் கண்ண விட்டு நோண்டி எங்கயாவது ஒரு சின்ன பிசிறு இருந்தா கூட 'என்னா ஓட்டைய குடுத்து ஏமாத்த பாக்குறியா ? வேற குடுய்யா'னு கடைக்காரன ஏசிட்டு, வாங்கிட்டு வருவோம். ரெண்டு நாள்ல அது பரணைல கெடக்குதா, குப்பைத் தொட்டில கெடக்குதான்னு யாரு பாத்தா. வாங்கும் போது நமக்கு அழகா இருக்கனும். பார்க்க அழகா இருந்தா நம்ம ஆளு கை நெறயா கழுதவிட்டையும், பை நெறயா பருத்திக்கொட்டையும் வாங்கிட்டு வந்திடுவான்.

எனக்கு அறிவு கம்மி தான். 'இதெல்லாம் அழகுன்னு யாரு சொல்லுவா ?' அப்பிடினு நெனைக்கிறவங்க 'ஆறு அழகுகள்'னு தலைப்பிட்டு...... கமெண்ட்ல போடுங்க :)